Komunikacja alternatywna i wspomagająca, oparta na niewerbalnych sposobach porozumiewania się, stanowi dodatek bądź substytut mowy.

Komunikacja alternatywna znajduje zastosowanie wówczas, gdy osoba porozumiewa się bezpośrednio – twarzą w twarz – inaczej niż za pomocą mowy. Przy-
kładami alternatywnych form komunikacji dla osób pozbawionych umiejętności mówienia są: znaki manualne, graficzne, kod Morse’a, pismo itp.

Komunikacja wspomagająca jest komunikacją uzupełniającą lub wspierającą;
określenie „wspomagająca” podkreśla, że interwencja z użyciem alternatywnych
środków komunikacji ma na celu: wzmacniać i uzupełniać mowę oraz gwarantować
zastępczy sposób porozumiewania się, gdy osoba nie zaczęła mówić2
.

Różne formy komunikacji alternatywnej porządkuje podział komunikacji na
komunikację wspomaganą i niewspomaganą.

Komunikacja wspomagana (Aided communication) obejmuje wszystkie formy

porozumiewania się, w których ekspresja słowna dokonuje się poprzez selekcję zna-
ków istniejących w fizycznej formie poza użytkownikiem (tablice do wskazywania,

syntezatory mowy, komputery). Wskazywanie znaku graficznego lub obrazka jest

także formą komunikacji wspomaganej, ponieważ znak lub obraz również stano-
wią formę ekspresji językowej.

Komunikacja niewspomagana występuje wówczas, gdy niepełnosprawne osoby

dokonują aktu ekspresji językowej samodzielnie, produkując znaki, będące „nośni-
kami” znaków manualnych3